domatore in campo animale

 

 

 

 

 

 

 

คุณเรน...............


ที่ผ่านมา.....ก็แค่เล่นกับผมหรอครับ........






"......เธอน่ะเป็นอะไรก็ไม่ชอบบอกใคร ถามก็ไม่ตอบ จะไม่ให้เรียกดื้อได้ยังไง"ชายหนุ่มขยี้หัวเด็กสาวเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้

"เปล่าสักหน่อย"เมโลดี้พองแก้ม "ฉันไม่ได้ดื้อนะจ้ะ ถ้าฉันดื้อ เรนก็ดื้อเหมือนกันนั่นแหละ"

".......ชั้นดื้อที่ไหนกัน อย่ามาเปลี่ยนประเด็นสิ"

"อ้ะ..."อีกฝ่ายที่โดนจับไต๋ได้หัวเราะแห้งๆ พลางทุบอีกคนแก้เขิน "...ก็...เรนอ้ะ....."

 

ทั้งคู่ที่กำลังหยอกล้อกันเล่นๆ อยู่นั้นเหลือบไปเห็นร่างของหนุ่มคนหนึ่งยืนไม่ใกล้ไม่ไกลกำลังจ้องมองพวก เขาด้วยสายตาเย็นชา แผ่บรรยากาศทะมึนให้คู่ชายหญิงก่อนหน้านั้นสะดุ้งเฮือก หวาดๆ ในสวัสดิภาพชีวิตตัวเอง แต่ก็ต้องแอบโล่งใจว่าบุรุษผู้มาใหม่เดินจากไปเงียบๆ เด็กสาวมองหน้าบุคคลที่ยังกึ่งนอนนิ่งๆ อยู่ใต้ต้นไม้ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นพร้อมสะกิดเรียก

 

 

"เอ่อ......"เมโลดี้เอ่ยขึ้น "ไม่ไปง้อหรอจ้ะเรน......."

"......ไม่ต้อง"อีกฝ่ายตอบเรียบๆ "ปล่อยไปนั่นแหละ"

"แต่......."

"ไม่เป็นไรน่า"เรนลุกขึ้นพลางลูบหัวเมโลดี้เบาๆ "ไม่ต้องเป็นห่วง" เขาพูดพลางเดินจากไป

"......แหม..ถ้าเขาไม่คิดจริงจังเรื่องที่เราเล่นเตี้ยมกันไว้ก็จะดีหรอกนะจ้ะ..."



ทำไม.......

ทำไม................



"...ชั้นรักนายอารัค"


"ชั้นกลัว....กลัวจะเสียนายไป"


"ช่วงเวลาที่เราเจอกันอาจจะสั้น.......แต่นายก็สำคัญกับชั้นไม่แพ้คนอื่นๆ....เผลอๆ จะมากกว่าด้วย"


"ถ้าเสียนายไปละก็......."





ทำไมกัน..............



"ได้ยินรึเปล่า? เขาว่าหัวหน้าชั้นปี 4 ของแผ่นดินประชาชนจูบกับศจ.ซิลวาด้วยนะ"

"เห้ย ใช่คนนั้นป่าว คนที่เสกการบ้านศจ.น็อกซ์ได้เป็นขาแมงมุมอ่ะ เห็นว่าจะเสกเป็นแฟนตัวเองนี่"

"เออๆ คนนั้นแหละ เรน เวเลโน่น่ะ หวิดจะได้ต่อยกับศจ.มาร์คัสแล้ว ดีนะไม่เกิดเรื่องอะไร"

"เห้ยทำงี้แฟนเขาไม่ว่าไรหรอ"

"ไม่รู้เว้ย ฉันไม่ใช่แฟนเขานี่หว่า"



ทั้งๆ ที่บอกรัก แล้วสิ่งที่ผมได้ยินมามันคืออะไรครับคุณเรน.........



"เธอๆ รู้ป่าว รุ่นพี่เรนเขาไปสารภาพรักกับสาวคนนึงล่ะ"

"เอ๋ สาวไหน? แฟนรุ่นพี่เขาเป็นผู้ชายไม่ใช่หรอ? เธอไม่ได้มองผิดนะ แฟนรุ่นพี่เขาสวยอยู่ด้วย"

"มองผิดที่ไหนล่ะ สาวที่รุ่นพี่เขาไปบอกรักหัวชมพูขนาดนั้น"

"เอ้าจริงสิ ตายแล้ว หรือว่าทั้งสองคนทะเลาะกัน?"



ไม่เอา.....ไม่อยากฟัง........อย่ามาพูดเรื่องพวกนี้ให้ผมได้ยินนะ

 

 

 

 

 

เริ่มมืดแล้ว แต่เด็กชายจากปราการปราชญ์ยังครุ่นคิดถึงเรื่องต่างๆ ทั้งเมื่อตอนกลางวันที่เขาเจอกับข่าวลือที่เขาระแคะระคายมาพลางนอนพิงต้นไม้ ต้นใหญ่ข้างหอตัวเอง ต้นที่ใครบางคนชอบมานอนรอเขาบ่อยๆ ..............ที่ๆ เขาเคยให้คำสัญญาด้วยความรักและห่วงใย.....

 

 

 

 

 

 

จูบที่อ่อนโยน...

 

 

คำพูดตรงไปตรงมาที่ปลอบประโลม....

 

 

แววตาที่จริงจังของคุณ......

 

 

 

ไม่ใช่เพื่อผมคนเดียวหรอกหรอครับ?...........

 

 

 

...คุณเรน..........ผมเคยบอกคุณเรนแล้วนะ.....

 

 

 

ผมจะพิสูจน์ให้คุณดู ว่าผมพูดแล้วผมจะทำจริง แล้วคุณจะเสียใจ!

 

 

 

 

ร่างบางลุกขึ้นจากที่นอนอยู่แล้วกำลังออกวิ่ง แต่เท้าของเขาชะงักเมื่อเจอร่างสูงตรงหน้าที่กำลังจะออกไปตามมาหาเดินเข้ามาพอดี

 

 

 

 

ดีครับ....ผมจะได้ไม่เสียเวลา....

 

 

 

 

"คุณเรน..."

 

 

"กำลังหาตัวพอดีเลย มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยหน่อย"เรนเดินเข้ามาจูงมือเขาเดินลัดสนามหลังหอไปเรื่อยๆ

 

 

"คุณเรนครับ.....ผมมีเรื่องต้องพูดกับคุณเรนครับ.....เรื่องข่าวลือนั้นน่ะ"

 

 

"....รอเดี๋ยว"

 

 

 

เขาอดใจรอขณะปล่อยให้อีกฝ่ายจูงเดินลึกไปเรื่อยๆ จนทะเลสาบเล็กๆ แอบอยู่ท่ามกลางต้นไม้น้อยใหญ่ที่ขึ้นไม่หนาแน่นมากนัก เรนให้เขานั่งลงรอพลางเดินหายไประหว่างต้นไม้

 

 

เขานั่งรอเงียบๆ กำลังคิดว่าจะถามไปตรงๆ หรือจะทำอย่างไรดี...

 

 

 

 

ไม่นานนักเรนก็กลับมาพร้อมกับผู้หญิงผมชมพูเมื่อตอนกลางวันที่ถือกล่องขนาดไม่ใหญ่นักมาด้วย

 

ถ้าจำไม่ผิด...เมโลดี้ ทรอส...เด็กปี1 หอแผ่นดินประชาชน......

 

 

 

 

 

เขากำหมัดแน่น...

 

 

 

 

"อ้าว ตัวหลักของงานมาแล้ว เห็นทีฉันคงจะต้องขอตัวก่อนนะจ้ะเรน"เมโลดี้หันมายิ้มให้น้อยๆ ก่อนเดินจากไป

 

 

 

"คุณเรน...!"

 

 

 

อ้าปากพูดยังไม่ืทันจบ อีกฝ่ายก็กึ่งป้อนกึ่งยัดอะไรบางอย่างเข้าปากมาให้ ทันทีที่รับรสสัมผัสหวานๆ นุ่มๆ นั้นได้ เขาบอกได้คำเดียวว่านี่เป็นของโปรดเขานั่นเอง

 

 

 

ช็อกโกแลต......

 

 

 

 

"สุขสันต์วันเกิดอารัค"อีกฝ่ายกระซิบเบาๆ ไม่ต้องมองกระจกก็รู้ว่าหน้าของเขากำลังแดงและร้อนผ่าวไปด้วยความเขินอาย อายที่ตัวเองมัวแต่โกรธและหึงอีกฝ่ายจนลืมวันเกิดตัวเองไปซะได้....

 

 

 

หึง.......ใช่.......เราต้องรีบเข้าประเด็นนี้ก่อนจะโดนคนตรงหน้าเนียนเงียบไปอีก

 

 

 

"คุณเรนครับ! อย่ามาทำเนียนนะครับ บอกผมเรื่องข่าวลือนั่นมาซะดีๆ"

 

 

 

"ข่้า่วลือ?"เรนทำหน้านิ่ง "อ้อ ข่าวลือนี่เอง....."

 

 

 

"มาอ้งมาอ้ออะไรกันครับ!! อธิบายมาเลยนะ"เขากำลังเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่ น้ำตาเอ่อคลอเบ้าไหลเป็นทาง ร่างเล็กขึ้นคร่อมตัวอีกฝ่ายอยากจะชกเข้าไปที่หน้านิ่งๆ ที่ดูไม่แยแสอะไรนั่นเต็มแก่ แต่แล้วก็ทำไมลง

 

 

 

"ผมไม่ยอม........คุณเรน....ผมรักคุณเรน แต่ทำไม......ทำไม.........ถึงไปคบกับผู้หญิงคนนั้น ทำไมถึง....จูบกับศจ.ซิลวา....ฮึก....."

 

 

 

พูดไม่ออกแ้ล้ว.............ราวกับมีก้อนบางอย่างจุกที่่คอไว้....ก้อนที่เรียกว่าความเสียใจ.....

 

 

เรนไม่ตอบอะไรแต่ลูบผมอารัคอย่างอ่อนโยนพลางปาดน้ำตาให้ก่อนกอดไว้แน่น ท่ามกลางทะเลสาบอันเงียบสงบมีเพียงสะอื้นไห้ของเขาดังเป็นระยะๆ

 

 

 

 

"...............ชั้นไม่ได้คบกับเมล...."ในที่สุดเรนก็ยอมเปิดปากเล่า หลังจากรอให้เขาสงบลง "จริงอยู่ที่เคยชอบมาก่อน แต่ว่าเรื่องของเราจบแล้ว ที่นายเห็นเมื่อกลางวัน ชั้นไปปรึกษาเรื่องให้เมลทำเค้กให้"

 

 

"...........ส่วนเรื่องของศจ.ซิลวา.....ศจ.มาขอให้ช่วยก็เท่านั้น........และอีกอย่าง สำหรับทั้งสองคนที่ชั้นทำไป.........."

 

 

 

"ทำไมครับ....มันทำไม...."

 

 

 

"......เปลืองตัวไปหน่อย แต่ดูเหมือนนายจะึหึงตามที่ชั้นคาดไว้นะ"ร่างสูงแสยะยิ้มน้อยๆ ให้อีกฝ่าย เขาหน้าแดงขึ้นกว่าเดิมด้วยความอายแถมเสียรู้ให้แผนเรนไปซะได้ อารัคเด้งตัวขึ้นจะวิ่งหนีแต่ก็ถูกฉุดมือลงมาให้นั่งด้วยกันก่อนแล้วสวมกอด จากด้านหลังด้วยความรัก

 

 

 

 

"หึง...สินะ?"เรนทักขึ้นอย่างอารมณ์ดีพลางหอมแก้มเขาเบาๆ

 

 

 

 

บ้าที่สุด...........คุณเรน..............ทำไมผมต้องแพ้คุณเรนทุกรอบเลย.............

 

 

 

 

"ครับ ผมหึง"เขาหันไปนั่งประจันหน้ากับอีกฝ่าย "ผม.....หึง........ผม......หึงมาก..........ทำไมคุณเรนถึงต้องทำให้ผม กลัว....กลัวมากขนาดนี้ด้วย...."

 

 

 

 

"คุณเรน......แกล้งผมนี่นา......"

 

 

 

 

"เซอร์ไพรส์ดีมั้ยล่ะ......."เรนหยิบกล่องที่เมโลดี้เอามาให้ยื่นให้ เขา "ชั้นไปขอให้เมลอบเค้กมาให้ ช็อกโกแลตและสตรอเบอรี่.......ของโปรดนาย"

 

 

 

เขาแง้มกล่องเค้กอย่างระวังมือ ข้างในเป็นเค้กปอนด์ขนาดปอนด์เดียว เป็นเค้กครีมช็อกโกแลตที่มีเลเยอร์สตรอเบอรี่คั่นกลาง หน้าเค้กประดับประดาด้วยดอกไม้สีเหลืองสดสวยรอบเค้กและถูกนำมาวางเีรียงเป็น ชื่อของเขา

 

 

 

เรนตักเค้กป้อนให้อีกคำ เขาอ้ำอึ้งแต่ก็ยอมกินแต่โดยดี......

 

 

อร่อย........

 

 

 

"....อย่านึกว่าจะเอาเค้กมาล่อผมได้นะคุณเรน"เขาเอ่ยแม้จะยังเคี้ยวเค้กอยู่ "...ผมยังไม่หายโกรธนะ"

 

 

"...รู้แล้ว...ชั้นก็แค่อยากให้นายสนใจชั้นมากกว่านี้ก็เท่านั้น แหละ.....ขอโทษนะ"เรนหอมแก้มพองน้อยๆ ของเขาแล้วล้วงกล่องของขวัญเล็กๆ ออกจากกระเป๋ายื่นให้ เพียงดึงริบบิ้นออกก็เปิดกล่องได้โดยง่าย...เขาเจอของขวัญของเขานอนนิ่งอยู่ ในกล่อง มันส่องแสงน้อยๆ สะท้อนรับกับแสงหิ่งห้อยและที่เริ่มเริงระบำในค่ำคืน

 

 

..........แหวน......

 

 

 

หน้าเขาแดงขึ้นสีเมื่อมองแหวนเงินปลอดอยู่ในกล่อง แต่ก็แอบโล่งใจหน่อยๆ ที่เมื่อหยิบออกมาแล้วพบว่ามันเป็นสร้อยคล้องคอที่มีแหวนคล้องอยู่นั่นเอง

 

 

 

....อยากใส่แหวนอยู่หรอกนะ แต่เขาไม่กล้า........แค่นี้ก็เขินจะแย่อยู่แล้ว...

 

 

 

"จริงๆ แล้ว....."จู๋ๆ เรนพูดขึ้นท่ามกลางเสียงจั้กจั่นขับเพลง "ชั้นอยากให้แหวนนะ แต่คิดว่านายไม่กล้าใส่แน่ เลยทำเป็นแบบนี้ให้แทน"เขาใส่สร้อยให้อารัค แล้วหยิบกลีบดอกไม้สีขาวที่ทำไว้มาใส่เป็นแหวนให้แทนพลางจุมพิตที่มือเบาๆ

 

 

"เลม่อนบลอสซั่ม"เทมเมอร์หนุ่มกระชับมือของเขาข้างที่ใส่แหวนอยู่ไว้แน่น "แปลว่าจะซื่อสัตย์ต่อความรักตลอดไป"

 

เขาหน้าแดง.......ลืมไปแล้วว่าตัวเองเคยโกรธและหึงหวงอีกฝ่ายแค่ไหน "สัญญา.....ถือว่าสัญญานะครับ.......อย่าทำแบบนี้อีก.....อย่าแกล้งผมแบบนี้ อีกเลย....ผม...กลัว........"

 

 

 

แทนที่คำตอบและบทสนทนาอื่นใด ร่างสูงโน้มตัวลงประทับริมฝีปากบางอย่างอ่อนโยน.......

 

 

 

 

 

 

ด้วยความรัก ดั่งเช่นทุกทีที่เขาได้รับมา....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จบแล้วววววววววววววววววว กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ในที่สุด หลังจากเราใกล้จะเสร็จๆ มา 2-3 วัน แต่งนิดเติมโน่น บลาๆๆๆๆ มันก็จบจนได้ //ร้องหุ้ย

 

 

ขอโทษที่มันกาก แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

แต่เราคิดไม่ออกเลยบอกตามตรง เพราะแบบเ้ห้อออ.... #ละไว้ในฐานที่ไม่เข้าใจ #จงไม่เข้าใจต่อไป

 

 

 

ช่วงนี้มีอะไรประดังประเดเข้ามาในหัวมากเกินไป ปกติเราก็เป็นคนคิดไวอยู่แล้ว แต่มือน่ะค่อดช้าเลย 55

ทุกอย่างเลยดูไม่คืบหน้าซักที เห้อออออออออออ #ละไว้ในฐานที่ไม่เข้าใจอีกรอบ

 

 

 

 

เรื่องฟิคต่างๆ ที่ค้างคา ยังไงก็จะพยายามให้เสร็จโดยเร็วไม่อู้มากจนเกินไปนะครัฟ

 

 

 

ยังไงก็ ขอบคุณทั้งสะใภ้ที่ยอมมาเป็นสะใภ้ให้

และก็ขอบคุณเมลที่ดราม่าด้วยกันตลอดโผล่มาในนี้ ศจ.ซิลวา และพวกขาเม้าซึ่งเป็นใครก็ไม่รู้มั่วเอา 555

ถ้าเขียนคาแรคใครผิดก็ขออภัยด้วยนะครัฟ

 

 

 

ปิลิ. ดอกไม้ที่โผล่ในฟิคนี้มี 2 ดอกคือดอกเลม่อนบลอสซั่ม(สีขาว) กับดอกอากริโมนี่(สีเหลือง) แปลว่าขอบคุณ

คือเรนต้องการสื่อว่า ขอบคุณอารัคที่รักเขา และให้แหวนเลม่อนบลอสซั่มไป คือจะซื่อสัตย์กับอารัคตลอดไป

 

 

 

สุดท้ายนี้

 

 

 

 

ให้ล่วงหน้า 1 วันเพราะสะใภ้มาพอดี อรั่กกกก